از ديگر مظاهر ترويج مرحوم حاجى از فقها و دانشمندان بزرگداشت آنان در مقابل دولتيان بود . علامه شيخ آقا بزرگ تهرانى مىنويسد : آيت اللّه شيخ جواد رشتى ، از شاگردان ميرزاى شيرازى ، از كسانى بود كه در امربه‌معروف و نهىازمنكر از هيچ‌كس واهمه نداشت و پروا نمىكرد . زمانى ناصر الدين شاه ، به همين سبب او را از رشت به تهران طلبيد . مرحوم حاجى ملاعلى كنى - با تكريم و تجليل از مقام او - موجب تبرئهء وى و اعتذار شاه از او گرديد ، و با كمال احترام به رشت بازگشت تا در سال 1309 ه . ق ، بدرود حيات گفت . « 1 » در همين موضوع ، اين قضيه بسيار معروف است كه : عاملان ناصر الدين شاه نسبت به آيت اللّه ميرزا محمود طباطبائى ، عموى پدر آيت اللّه بروجردى ، سخن‌چينى كردند و خاطر ناصر الدين شاه را مشوش نمودند . شاه براى واضح شدن امر ، ايشان را از بروجرد به تهران طلبيد . اين خبر به گوش مرحوم حاجى رسيد . وى با اينكه با مرجع بزرگ ديگر تهران ، آيت اللّه سيد محمّد سنگلجى طباطبائى ( د . 1320 ه . ق ) ، در بعضى امور اختلاف نظر داشت ، صبحگاهان پس از اداى نماز ، يكه و تنها به منزل مرحوم طباطبائى شتافت و دق الباب كرد . خادم منزل در را باز كرد و با كمال تعجب ديد شخصى در آن صبح زود اجازهء ملاقات مىخواهد . وى با اعتراض به دو - كه آقا اكنون با كسى ديدار ندارد و شما پس از اين بياييد - بالاخره ايشان را خبر كرد . آقا به كوچه آمد و با كمال تعجب مشاهده نمود كه آيت اللّه ملاعلى كنى ، مجتهد باشكوه و با نفوذ پايتخت ، تنها ايستاده است . مرحوم حاجى پس از سلام و تعارفات معمول فرمود : شاه ، ميرزا محمود بروجردى را به مركز طلبيده است و

--> ( 1 ) . تهرانى ، نقباء البشر ، ج 1 ، ص 333 .