گويا آن مرد بزرگ تنها براى ارائه اين اثر بس گران‌بهاى دينى به جهان علم و دانش برانگيخته شده بود . پدر پدرش ، مولى محمّد تقى مجلسى اوّل يكى از مفاخر و بزرگان و اعلام دانشمندان شيعه بود . وى عالمى فقيه ، محدث ، متكلم و در زمينه‌هاى مختلف علوم اسلامى از چنان شخصيت والايى برخوردار بود كه تا پايان تاريخ همچون خورشيد تابناك بر تارك معارف شيعى - اسلامى خواهد درخشيد . مجلسى بزرگ ، از شاگردان دانشمند نامى شيعه شيخ بهاء الدين عاملى ( م 1030 ق ) و ملا عبد اللّه شوشترى ( م 1021 ق ) و فيلسوف عظيم القدر اسلام مير محمّد باقر حسينى استر آبادى معروف به ميرداماد ( م 1041 ق ) و سيد حسين كركى ( زنده در 1038 ق ) و شيخ يونس جزائرى و . . . بود . از شاگردان وى مىتوان از آقا حسين خوانسارى ( 1016 - 1098 ق ) و مولى محمّد باقر ( مجلسى دوم ) و . . . نام برد و اگر مجلسى بزرگ اثرى از خود به جز فرزند بلند مرتبه‌اش ( مجلسى دوم ) بجا نگذاشته بود از نظر افتخار او را بسنده بود . مجلسى اول داراى كرامات فراوانى بود و مردم او را به ديده يكى از اولياء اللّه مىنگريستند . او در شرح من لا يحضره الفقيه ، باب نماز ميّت مىفرمايد : به حمد اللّه بنده در چهار سالگى همهء اينها ( اصول دين و تكاليف شرعى ) را مىدانستم و به راهنمايى پدرم در مسجد صفا نماز شب مىخواندم و نماز صبح را به جماعت مىگذاشتم و اطفال را به آيه و حديث نصيحت مىنمودم . « 1 » اين ، نمايانگر صفاى باطن و ارزش معنوى پدر و پسر مىباشد . از آثار او مىتوان : 1 . روضة المتقين ( شرح عربى من لا يحضره الفقيه ) كه در

--> ( 1 ) . لوامع صاحبقرانى ( شرح من لا يحضره الفقيه ) ج 1 ، ص 903 .