7 . شيخ جعفر بن محمّد باقر شرف الدين شوشترى ( 1250 - 1335 ه . ق ) ، صاحب فصاحة القرآن و اعجازه و تفسير سورة الواقعه « 1 » 8 . شيخ موسى بن شيخ مهدى بن شيخ محمّد صالح جزائرى ( د . 1297 ه . ق ) « 2 » 9 . سيد عبد الحسين مرعشى ( د . 1323 ه . ق ) ، شاگرد خاص مرحوم شوشترى 10 . شيخ محمّد باقر قائنى ( 1276 - 1352 ه . ق ) ، كه از مرحوم حاج شيخ اجازهء روايت داشت 11 . سيد آقا ميرزا جعفر طباطبايى مرحوم شيخ در ميدان فقاهت شيخ بزرگوار كه از اوان كودكى در راه فراگيرى علوم اسلامى قدم نهاده ، در محضر استادان نامدار علم و دانش زانو به زمين زده و عمر خويش را در تعليم ، تعلم و تهذيب نفس گذرانيده بود ، پس از پشت‌سر نهادن قريب نيم قرن زندگى درخشان خود ، فقيهى بلندآوازه و مجتهدى گرانمايه بود ؛ به گونه‌اى كه ، هريك از مورخان ، رجال‌شناسان و تراجم‌نگاران در نوشتار خود به بعد فقاهت و اجتهاد علّامهء شوشترى اشاره كرده‌اند . مرحوم محدث قمى ، فقاهت وى را با اوصافى نظير « فقيه جليل و معظم نبيل » « 3 » و مرحوم شيخ آقا بزرگ تهرانى ، او را با جمله « از دانشمندان بزرگ ، فقهاى سترگ و از مشاهير زمانش » « 4 » ستوده‌اند . براستى ، اگر رسالهء عمليهء او ، منهج الرشاد را بدقت بنگريم ، به اوج فقاهت و اجتهاد وى پىمىبريم . بى جهت نيست كه كارهاى بسيارى در مورد اين كتاب انجام

--> ( 1 ) . امين ، اعيان الشيعه ، ج 4 ، ص 117 . ( 2 ) . آل محبوبه ، ماضى النجف و حاضرها ، ج 2 ، ص 98 . ( 3 ) . قمى ، فوائد الرضوية ، ص 67 . ( 4 ) . تهرانى ، نقباء البشر ، ج 1 ، ص 284 .