و از هر گذرگاه فكر و انديشه گذشته است . . . » . آنچه مايهء تأسف است چقدر بايد تأسف خورد كه چنين كتابى را پشت سرنهاده‌ايم ، و از مقام ارجمند آن بى خبريم ، و از علوم سودمندش خود را محروم كرده‌ايم ، و به كلى از آن غافل مانده‌ايم ! ! . در صورتى كه اگر ما با فهم و تدبر و دقت و استحضار به آموختن علوم آن همت بگماريم مىتوانيم ، گنجى از علم و حكمت يا بهشتى سر سبز يا سپرى محافظ براى خود ذخيره كنيم تا ما را از تمام لغزشگاه‌هاى نويسندگى نگاه دارد ، و كليدهاى بلاغت در گفتار را كه مهمترين عوامل حيات دنيوى است بدست آوريم . راستى چرا ما به نداى راهنماى بزرگ روحانى خود كه از صميم دل آگاهش ما را دعوت به هدايت مىكند ، گوش نمىدهيم ؟ ! اگر با ديدهء انصاف بنگريم ، اين منادى روحانى كسى جز همان بزرگ استاد عالم ( على عليه السّلام ) نيست . كسى كه معارف عاليه را به جهانيان تلقين نموده ، و دروس والاى خود را با بهترين زبان ( زبان عربى ) كه شيواترين و زيباترين و لطيف‌ترين زبان دنياست به مردمى كه در شرق و غرب عالم زندگى مىكنند ، القاء مىنمايد ! ! . مؤلف نهج البلاغه و هدف عالى او بدون شك كتاب « نهج البلاغه » كه در مجالس ادباء و محافل دانشمندان از آن نام مىبرند ، تأليف « سيد رضى » محمد بن حسين ملقب