هر انسانى چه اعتبارى از اين مهمتر كه على ( عليه السّلام ) گويندهء « نهج البلاغه » با تمام مزاياى علمى و عملى كه دارد مانند او يك فرد « انسان » بوده است ! انسانى كه معنى انسانيت و راه و رسم انسانى را فقط بايد از او پرسيد ، و در وجود شخص بى مانند او جستجو كرد . چنان كه در مقدمه مترجم مىخوانيد ، اين كتاب ترجمه فارسى « ما هو نهج البلاغه » تأليف علامه نامى و فقيه عاليقدر و تازه گذشته شيعه مرحوم آيت اللّه سيد هبة الدين شهرستانى قدس سره است . اين كتاب كم حجم و پر معنى را فاضل محترم آقاى سيد عباس ميرزاده اهرى از فضلاى جوان حوزه علميه قم اخيرا به فارسى ترجمه نموده و مرتب در روزنامه دينى « نداى حق » منتشر مىساخت . چون در نظر داشت كه به صورت كتابى در آورده و مستقلا چاپ كند ، از اين جانب درخواست كرد ، نظرى در آن نموده و مقدمه‌اى بر آن بنويسم . اين جانب نخست با مؤلف فقيد كه هنوز در قيد حيات بود مكاتبه نمودم و از ايشان اجازه چاپ خواستم و روى ارادت مخصوصى كه ساليان دراز به آن مرد كم نظير شيعه داشتم ، تقاضا نمودم اگر تأليفات تازه و نكات جالبى از زندگانى خود ، زائد بر آنچه در كتابها و مجلات و جرائد عربى و فارسى آمده است ، دارند بنويسند تا در شرح حال ايشان به مقدمه كتاب بيفزايم . علامه فقيد طى نامه‌اى كه كليشه آن از لحاظ خوانندگان محترم مىگذرد ، ضمن اجازه ترجمه و چاپ كتاب ، مداركى را براى شرح حال خودشان يادآور شده بودند كه همه را ديده بودم ، و معلوم شد مطلب تازه‌اى نبوده است كه بتوانم بر اطلاعات خود در بارهء ايشان اضافه كنم . اين نامه شايد آخرين نامه ايشان در اين زمينه باشد ، زيرا اندكى بعد