فلا حد عليه ؛ « 1 » ابو البخترى از امام صادق - عليه السلام - روايت كرد كه فرمود : امير المؤمنين - عليه السلام - فرمود : كسى كه موقع تجريد ( برهنه كردن و تهديد به تازيانه زدن ) يا تخويف يا حبس يا تهديد ، اقرار كند ، حدّى بر او جارى نمىشود . در مرآة العقول ، مجلسى حديث را ضعيف دانسته « 2 » و در ملاذ الاخيار گفته است : ضعيف است ، ولى به آن عمل شده است . « 3 » مجلسى اوّل مىگويد : بيشتر اصحاب بدان عمل كرده‌اند و به جهت شهرت و موافقت با اصول ضعف آن جبران مىشود و اگر روايت را حمل كنيم به موردى كه مقر ، دزدى نكرده باشد و در نتيجهء فشار مجبور به اقرار شده باشد ، جمع آن با ديگر روايات ممكن است . « 4 » نظر نگارنده : دلالت اين روايت روشن است . مىگويد : مجرد اعتراف به جهت ترس از زندان و . . . علت براى اجراى حد نمىشود ، چه در مورد دزدى باشد يا دستور به كشتن يا . . . و روايت گرچه ضعيف است ، بدان عمل شده است . 2 . علي بن إبراهيم ، عن أبيه ، عن النوفلي ، عن السكوني ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم : إنّ أبغض الناس إلى اللّه - عزّ و جل - رجل جرّد ظهر مسلم به غير حقّ ؛ « 5 » سكونى از امام صادق - عليه السلام - نقل كرد كه فرمود : رسول خدا فرمود : مبغوض‌ترين مردم نزد خدا كسى است كه پشت مسلمانى را بىجهت برهنه سازد . در دعائم الاسلام با اين اضافه روايت شده است : و من ضرب في غير حق من لم يضربه أو قتل من لم يقتله ؛ « 6 » كسى كه بىجهت كسى را بزند كه او را نزده ، و كسى را بكشد كه او را نكشته است . 3 . علي بن إبراهيم ، عن أبيه ، عن ابن أبي عمير ، عن هشام بن سالم ، عن سليمان بن خالد ، قال :

--> ( 1 ) . كافى ، ج 7 ، ص 261 ، ح 6 ؛ نك : تهذيب الاحكام ، ج 10 ، ص 148 ، ح 23 ؛ وسائل الشيعة ( به نقل از : كافى و تهذيب الاحكام ) ، ج 18 ، ص 497 ، ح 2 ؛ جعفريات ، ص 122 ؛ دعائم الاسلام ، ج 2 ، ص 466 ، ح 1655 ؛ مستدرك الوسائل ( به نقل از : دعائم الاسلام ) ، ج 16 ، ص 32 ، ح 1 . ( 2 ) . ج 23 ، ص 405 . ( 3 ) . ج 16 ، ص 295 . ( 4 ) . روضة المتقين ، ج 10 ، ص 236 . ( 5 ) . كافى ، ج 7 ، ص 260 ، ح 2 ؛ نك : مرآة العقول ، ج 23 ، ص 404 . ( 6 ) . ج 2 ، ص 444 ، ح 1551 ؛ مستدرك الوسائل ( به نقل از : دعائم الاسلام ) ، ج 18 ، ص 27 ، ح 1 .