ديباچه بنام نامى و اسم گرامى خداى مهربان « ديباچهء مقدمهء من در اين كتاب » * « آب است گو چگونه برم سوى بحر آب » مقابل اين لؤلؤ شهوار آبدار ، اين گوهر شبتاب نوربار كه لفظا آخرين تصنيف حقايق بنيان حضرت ولايت نشان ، قطب دائرهء توحيد و ايقان ، سيدنا و مرشدنا صفيعلى شاه قدس اللّه اسراره و معنا اولين تأليف است كه در صدر معانى هر بيان قدم نهاده و مهمترين دقايق اسرار نهان را بمعرض كشف و عيان كشانيده در اين مورد از فقيرى بيدست و زبان چه ساخته بعنوان تقريظ و توصيف عنان فكر ضرير خود را بدست صرير كلك دو زبان سپارد يا فرس قلمفرسائى را بجولان درآورد ناچار اين گونه عبارت‌پردازىها زبان‌درازيست همان بهتر كه سخن بكوتاهى پرداخته شود تا از سيارين صفايح مندرجات مطبوعه صدائى بلند نشود : « خمش كه در راه عشق زبان‌درازى خطاست » * « زبان معنى طلب ز گفت كوته شود »