در معالجه بيمار الاهم فالاهمّ و دفع افسد به فاسد رعايت شود ظاهراً اشكالى نيست . و الله العالم س 6 - اگر پزشك به خاطر فراموشى انواع و علائم بيمارىها - به خاطر گستردگى موضوع ، بيمارى شخص را تشخيص ندهد و لذا نداند داروى مناسب چيست و در نتيجه اصلًا دارويى تجويز نكند در صورتى كه بيمارى تشديد و يا منجر به مرگ گردد ، اين پزشك در چه حدى مسئول است ؟ ( در صورتى كه امكان از ارجاع به متخصص ديگرى هم نباشد ) . ج 6 - در فرض سؤال كه پزشك بيمارى را تشخيص نمىدهد تكليفى نسبت به تجويز دارو ندارد هر چند منجر بمرگ بيمار گردد بلى چنانچه احتمال تأثير داروئى را بدهد و يقين بعدم ضرر آن داشته باشد اقدام لازم است . و الله العالم س 7 - اگر فرصت و امكان آزمايش ، وجود داشته باشد اما به دلايل ديگرى همانند : هزينه اى كه به بيمار تحميل مىشود ( و احياناً وى حاضر نيست ) امكاناتى كه براى ما وجود ندارد و يا وقتى كه از بيمار مىگيرد ، آزمايشات لازم صورت نگيرد و شخص دچار عارضه نيز بگردد ، در اين صورت آيا پزشك مسئول است ؟ ج 7 - با وجود فرصت و امكان آزمايش لازم بدون آن اقدام به معالجه و نوشتن نسخه جايز نيست . و الله العالم س 8 - اگر داروئى يا داروهائى ، نه براى نجات جان بيمار بلكه جهت تسكين و مداواى درد كه باعث آزار بيمار مىشوند همانند تب ، خارش ، درد ، زخم و . . .