را كه براى نماز جماعت تراويح در ماه رمضان جمع شده بودند پراكنده نمايد ، در شرح نهج البلاغه چنين آمده است : وقتى مردم در كوفه نزد امير المؤمنين عليه السلام اجتماع كردند از آن حضرت عليه السلام درخواست كردند تا براى آنها امامى منصوب كند كه بر آنها نافله ماه رمضان را اقامه كند ، آن حضرت عليه السلام آنها را منع كرد و به آنها فهماند كه اين خلاف سنت پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم است ، آنگاه آنها على عليه السلام را ترك گفته و خودشان اجتماع كرده و يكى را امام جماعت قرار دادند ، آن حضرت عليه السلام فرزندش امام حسن عليه السلام را به سوى آنان فرستاد و ايشان وارد مسجد شده - درحالىكه تازيانه در دست داشت - ، مردم وقتى آن حضرت را ديدند ، به سوى درهاى مسجد فرار كرده و دويدند و فرياد زدند : وا عمرا ! « 1 » امّا حديث ابو ذر نيز كه ضعيف است ، چون در سند آن مسلمة بن علقمه مازنى ، أبو محمّد بصرى امام مسجد داود بن أبي هند است ، چنان كه گفته مىشود : حافظه او ضعيف بود و از ابو داود در مورد او پرسيدند ، جواب داد : عبد الرحمن روايت او را ترك كرده است و نسائى نيز مىگويد : قوى نيست ، اما متن حديث او چنين است : محمّد بن عبد الملك بن أبي الشوارب از مسلمة بن علقمه از . . . ابو ذر نقل كرده كه ما با پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم در رمضان روزه بوديم و پيامبر هيچ شبى از آن را با ما اقامه نماز نكرد تا اينكه تنها هفت شب باقى مانده بود و آن حضرت صلى الله عليه و آله و سلم در شب هفتم تا يك سوم شب بر ما نماز اقامه كرد و

--> ( 1 ) . شرح نهج البلاغه ج 12 ، ص 283 ؛ تلخيص شافى ج 4 ، ص 52 .