حكم او بيرون نرود ، و « پيرى » كه « صوفيه » مىگويند عبارت از چنين كسيست ، و مراد از علم ، علم آخرت است نه علم دنيا و اگر چنين كسى نيابد و اعلم از خود نيز نيابد ، با كتاب صحبت دارد و با مردم نيكو سيرت كه از ايشان كسب اخلاق حميده كند و هر صحبتى كه او را خوش وقت و متذكر حق و نشأت آخرت مىسازد از دست ندهد . بيستم : با مردمان به حسن خلق و مباسطت مباشرت كردن تا بر كسى گران نباشد و افعال ايشان را محملى نيكو انديشيدن و گمان بد به كسى نداشتن . بيست و يكم : صدق در اقوال و افعال را شعار خود ساختن . بيست و دوم : توكل بر حقتعالى كردن در همه امور و نظر بر اسباب نداشتن و در تحصيل رزق اجمال كردن و بسيار به جد نگرفتن در آن ، و فكرهاى دور به جهت آن نكردن و تا مىتواند به كم قناعت كردن و ترك فضول نمودن . بيست و سيوم : بر جفاى اهل و متعلقان صبر كردن و زود آنجا در نيامدن و بد خوئى نكردن كه هر چند جفا بيشتر مىكشد و تلقى بلا بيشتر مىكند زودتر به مطلب مىرسد . بيست و چهارم : امر به معروف و نهى از منكر به قدر وسع و طاقت كردن ، و ديگران را نيز بر خير داشتن و غم خوارى نمودن و با خود در سلوك شريك ساختن ، اگر قوت نفسى داشته باشد و الا اجتناب از صحبت ايشان نمودن با مدارا و تقيه تا موجب وحشت نباشد . بيست و پنجم : اوقات خود را ضبط كردن و در هر وقتى از شبانه روزى وردى قرار دادن كه به آن مشغول مىشده باشد تا اوقاتش ضايع نشود . اين است آنچه از ائمه معصومين - عليهم السلام - به ما رسيده كه خود مىكرده‌اند و ديگران را فرموده‌اند ، اما چله داشتن و حيوانى نخوردن و ذكر