و از اينجاست كه در باب نماز جماعت از حضرت سيد الانام - عليه و آله الصلاة و السلام - مبالغه در اين مرتبه منقول است كه مىفرمودند كه هر كه در نماز جماعت تهاون ورزد مستحق آن تواند بود كه آتشى افروزند و او را در آن بسوزند « 1 » . و اين امر عظيم مهم اعنى [ بر ] طريقه جمعيت و الفت و مرافقت و اخوت در دين در زمان ما مندرس شده و قلوب اكثر اهل ايمان را با يكديگر تنافرى و تخالفى روى داده و نفاق و ريا در ميان اكثر مردم شايع شده به حيثيتى كه سه كس بلكه دو نيز نادر يافت مىشود كه ميان ايشان مصادقتى بىريا و نفاق باشد از براى خدا و به جهت امر دينى . و اين باعث شده بر آنكه اهل ايمان را بسيارى از خصال و ملكات پسنديده فوت مىشود و در بسيارى از طاعات و عبادات تقصير واقع مىشود ، خصوصا طاعتى كه مشروط و موقوف باشد بر اجتماع ، مثل جمعه و جماعات وصله و مواسات و مانند آن ، و معلوم است كه هر چند جمعيت و الفت بيشتر باشد طاعت و عبادت بيشتر به ظهور مىتواند آمد و بسا خيرات در جمعيت مسير است كه در انفراد ميسر نيست ، و آنچه به دست جماعت جارى مىتواند شد عشر عشير آن بر دست منفرد جارى نمىتوان شد . قال بعض الحكماء « اجتماع الجماعات في بيوت العبادات بصدق النيات و صنعاء الطوبات تحل ما عقدته الافلاك الدايرات » . و تهذيب اخلاق كه مدار نجات آخرت موقوف بر آنست ، بىجمعيت

--> ( 1 ) - التهذيب ج 3 ص 25 رقم 87 : عن ابى عبد اللّه عليه السلام قال : سمعته يقول « ان اناسا كانوا على عهد رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم أبطاوا عن الصلاة في المسجد ، فقال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم : ليوشك قوم يدعون الصلاة في المسجد ان نأمر بحطب فيوضع على ابوابهم فتوقد عليهم نارا فتحرق عليهم بيوتهم » .