باب يازدهم : در ياد كردن بعضى از نعمتهاى الهى كه در اين امر ممد است و معين . هر بنده را ناچار است از آنكه بداند كه او را پروردگاريست دانا و آفريننده ايست توانا كه او را خلعت هستى بخشيده و خلقت سوّى « 1 » كرامت فرموده و چشم بينا و گوش شنوا عنايت نموده و زبان گويا و جوارح توانا ارزانى داشته و دل بيدار و عقل خبر دار برو گماشته كه خير را از شر جدا كند و نفع را از ضرر تمييز دهد و بداند كه محتاج است به او در حيات و بقاء و به معاونت او در مراتب سلوك و ارتقا ، و مفتقر است بتيسير و عنايت او در امتثال اوامر كما هى ، و به عصمت و وقايت او در باز ايستاندن از نواهى ، و بداند كه پوشيده نيست برو هيچ امرى از امور ، چه خرد و چه كلان و چه آشكار و چه پنهان . پس هر گاه اين مراتب را به علم اليقين دانست يا به عين اليقين مشاهده نمود ، كارش به جائى كه هرگز از پروردگار خود غافل نشود و در هيچ حال او را فراموش نكند ، بلكه در اكثر اوقات و معظم حالات به فكر و ذكر او اشتغال داشته باشد ، و در عامه احوال او را خواند ، و در كافه آمال به او توسل جويد ، و در فنون متصرفات با او مخاطبه و مكالمه نمايد ، و در صنوف خلوات با او مناجات كند ، و آهسته آهسته در مشاهده و مراقبه به جائى رسد كه يكباره از ما

--> ( 1 ) - اقتباس از آيه « الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى » اعلى / 2 .