و حضرت امام محمد باقر ( ع ) سه نوبت فرمود : كه مردمان همه بهايم‌اند ، پس فرمود مگر اندكى از مؤمنان پس سه نوبت فرمود : مؤمن كم ياب است « 1 » . و حمران بن اعين گويد كه آن حضرت را گفتم فداى تو شوم چه بكنيم ما گروه شيعه ، اگر بر خوردن گوسفندى مجتمع شويم آن را تمام نتوانيم كرد ، آن حضرت فرمود : آيا حديث بكنم تو را به عجب‌تر از اين ، مهاجران و انصار همه رفتند مگر « و اشاره بدست مبارك فرمود » يعنى سه كس ! پس من گفتم فداى تو شوم چه شد حال عمار ؟ فرمود : رحم فرمايد خداى عز و جل عمار را ، بيعت كرد و شهيد شد ، پس من در نفس خود گفتم چه فضيلت بهتر از شهادت تواند بود ، پس به جانب من نظر كرد و فرمود : تو شايد كه گمان كنى كه آن مثل سه كس بود ، هيهات هيهات » « 2 » . و مراد آن حضرت به آن سه كس سلمان و ابوذر و مقداد است - رضى اللّه عنهم - چنان كه در احاديث ديگر تصريح به آن شده ، و در بعضى از آنها مذكور است كه « و اما عمار پس جستنى كرد پس باز گشت و اگر كسى را خواهى كه شك نكرد و در خاطرش چيزى خطور نكرد يعنى در امر حضرت امير المؤمنين ( ع ) پس مقداد است و بس و اما سلمان بخاطر رسانيد كه نزد آن حضرت اسم اعظم است ، اگر بخواند ، زمين آن جماعت را فرو برد و او هم چنان بود ، اما ابو ذر ، آن حضرت او را امر فرمود به سكوت ، و او امتناع نمود مگر سخن گفتن » « 3 » .

--> ( 1 ) - الكافي ج 2 ص 241 . ( 2 ) - رك : اختيار معرفة الرجال ص 7 و 29 . ( 3 ) - اختيار معرفة الرجال ص 11 .