امت يا فرقه اماميه بيابد ، مثالش اجماع بر خلافت ابو بكر كه اهل ضلالت دعوى كرده‌اند از باب مكر و تلبيس و از كتاب با سنت بر آن حجتى نداشته بلكه مخالف كتاب و سنت بود ، و خيار صحابه مثل اهل بيت آن حضرت ( ع ) و سلمان فارسى و مقداد بن اسود و ابو ذر غفارى و عمار بن ياسر و حذيفة بن اليمان و غيرهم - رضوان اللّه عليهم - مخالفت آن كردند تصريحا و تلويحا « 1 » . و همچنين اجماع فرقه اماميه بر اشتراط حضور امام معصوم - عليه السلام - در وجوب عينى نماز جمعه كه جماعتى از متاخرين دعوى مىكنند از روى ظن و تخمين ، يا آنكه مخالف كتاب و سنت و نصوص صريحهء ائمه معصومين - عليهم السلام - است و بسيارى از علماى اين فرقه تصريح به خلاف آن كرده‌اند ، خصوصا اخيار و اكابر ايشان مثل آن كسانى كه قول ايشان نقل از خدا و رسول است و هرگز از قرآن و حديث تجاوز نمىنمايند ، و زمان ايشان به زمان اهل بيت ( ع ) نزديك است و به احكام دينيه اعرفند . و مثل اين اجماع ، متواتر نمىباشد و آن را اجماع منقول به خبر واحد مىگويند و فى الحقيقه اجماع نيست . سؤال هشتم : اجماع اگر مستندى از قرآن ، يا حديث دارد ، آن مستند حجت است ، پس اجماع چه فايده دارد و به چه كار مىآيد ، و اگر مستندى ندارد چرا حجت است ، پس اجماع چه فايده دارد و به چه كار مىآيد ، و اگر مستندى ندارد چرا حجت است و كه ( كى ) اول آن را پيدا كرده و چرا پيدا كرد ؟ جواب : اجماع معتبر مستندى مىدارد چنان كه گفتيم و فايده آن ، آن است كه اگر دو حديث متعارض شوند ، يكى موافق آن اجماع باشد و ديگرى مخالف ، و راوى هر دو در عدالت و ضبط و فقه مساوى باشند و آن موافق را بر

--> ( 1 ) - رك تاريخ يعقوبى ج 2 ص 124 .