يا رسول اللّه ، فرمود : آنكه بدى رسوا به مسلمانى نسبت مىدهد و لعن بسيار مىكند ، هر گاه اهل ايمان مذكور شدند ، ايشان را لعن مىكنند و هر گاه مؤمنان او را ذكر كنند ، لعن مىكنند » « 1 » . و در حديث ديگر آمده كه « هر گاه لعن از لعن كننده سر زد ، اگر آن كسى را كه لعن بر او سزاوار آن هست به او مىرسد ، و الا بر مىگردد به لعن كننده » « 2 » . و از جمله امور شنيعه اين طايفه آنكه : جماعتى را كه طريقه زهد و عبادت پيش گرفته‌اند ، و از نعيم دنيا به قليل قناعت كرده و در مأكل و ملبس و مسكن به اقل اكتفا نموده ، خود را بر ذكر خدا و تزكيه نفس بسته ، و بالجمله افعالى كه در قرآن و حديث بدان ترغيب نموده‌اند بجاى مىآورند ، به جهت همين افعال آزار مىكنند ، و حال آنكه حق تعالى مىفرمايد « وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً » « 3 » يعنى آنانى كه مؤمنين و مؤمنان را مىآزارند بىجرمى كه موجب آزار باشد ، هر آينه برداشتند بهتانى عظيم و گناهى هويدا را . و ببايد دانست كه امور شنيعه كه از جهال اين دو طايفه صادر مىشود بسيار است ، ليكن هيچ كدام به حدى نمىرسد كه موجب تكفير و جواز لعن شود ، بلكه هر دو بر ايمان خود باقىاند ، و غيبت ايشان جايز نيست مگر در

--> ( 1 ) - بحار الانوار ج 72 ص 110 طبع ايران : المتفحش اللعان الذي اذا ذكر عنده المؤمنون لعنهم و اذا ذكروه لعنوه از كافى ج 2 ص 290 . ( 2 ) - بحار الانوار ج 72 ص 208 عن ابي عبد اللّه ( ع ) : ان اللعنة اذا خرجت من صاحبها ترددت بينه و بين الذي يلعن ، فان وجدت مساغا و الاعادت الى صاحبها و كان احق بها فاحذروا ان تلعنوا مؤمنا فيحلّ بكم ، از : قرب الاسناد ص 8 . ( 3 ) - احزاب / 58 .