منّي 3858 . 34 - قد أصبحنا في زمان عنود ، و دهر كنود ، يعدّ فيه المحسن مسيئا ، و يزداد الظّالم فيه عتوّا 6704 . 35 - قد تواخى النّاس على الفجور ، و تهاجروا على الدّين ، و تحاببوا على الكذب ، و تباغضوا على الصّدق 6706 . 36 - فاتّقوا اللّه تقيّة من أنصب الخوف بدنه ، و أسهر التّهجّد غرار نومه ، و أظمأ الرّجاء هواجر يومه 6591 . 37 - فيا عجبا و مالي لا أعجب من خطاء هذه الأمّة ( الفرق ) على ديگر مانند « اما السبّ فسبّونى فانه لي زكات و لكم نجاة و اما البراءة فمدّوا الأعناق » استفاده مىشود كه جهت حفظ جان از راه تقيه انسان مىتواند اگر مجبور شود به اولياء خدا فحش گويد و سب نمايد ، ولى اگر به برائت و بيزارى رسد بايد به كشته شدن براى حفظ كيان اسلام تن داده و تقيه جايز نيست ) . 34 - ما در زمانى كه مخالفت حق شود ، و روزگارى كه كفران نعمت شود صبح نموده‌ايم ، در آن نيكوكار گنهكار شمرده شده و ستمكار در آن بيش از حد ستم و تكبر مى نمايد . 35 - در حقيقت مردم بر گناه كارى برادر يكديگر شده‌اند ، و بر ديندارى از يكديگر جدا گشته ، و بر دروغ با يكديگر دوست شده ، و بر راستى دشمن شده‌اند . 36 - ( اين جمله نيز از فقرات خطبهء شريفه غرّاء است ) پس از خدا بترسيد ترسيدن كسى كه ترس بدنش را رنجور ساخته ، و نماز شب ( و شب زنده دارى او ) خواب اندك او را بيدار كرده ، و اميد ( به بهشت و ثواب ) ميانه‌هاى روز او را تشنه گردانيده است . 37 - ( اين فرازها چنان كه در نهج البلاغه خطبه 87 مى باشد تتمهء كلامى است كه آن حضرت بيان فرموده است ) پس شگفتا و چگونه من در شگفت نباشم از خطا