115 - للكلام آفات 7319 . 116 - لن يجدي القول حتّى يتّصل بالفعل 7413 . 117 - من أكثر ملّ 7662 . 118 - من لانت كلمته وجبت محبتّه 7941 . 119 - من كثر كلامه كثر سقطه ( لغطه ) 7965 . 120 - من تفقّد مقاله قلّ غلطه 7966 . 121 - من كثر مقاله لم يعدم السّقط 8116 . 122 - من علم أنهّ مؤاخذ بقوله فليقصّر في المقال 8124 . 115 - براى سخن گفتن آفتهائى است ( پس بايد با فكر سخن گفت ) . 116 - هرگز گفتارى سود ندهد تا بكردار بپيوندد . 117 - هر كه بسيار گويد يا عمل بسيارى انجام دهد ملول شود ( يا ديگران از او خسته گردند ) . 118 - هر كه سخنش نرم باشد دوستى او ثابت گردد ( و يا دوستى او بر مردم واجب خواهد بود ) . 119 - هر كه سخن گفتنش بسيار باشد افتادن ( و خطا و لغزشش ) بسيار گردد ، ( يا حرفهاى پوچ و بى معنى او بسيار باشد ) . 120 - هر كه تفقد سخن خود كند ( يعنى جستجوى حق و باطل آن ) اشتباه او كم گردد . 121 - هر كه گفتارش بسيار باشد نمى شود كه خطا نكند . 122 - هر كه بداند كه به گفتارش مؤاخذه مىشود پس بايد سخن گفتن خود را كوتاه سازد ( آرى در قرآن دارد : ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلّا لدَيَهِْ رَقِيبٌ عَتِيدٌ ق 18 ، هيچ سخنى را انسان نگويد جز آنكه در نزد آنست فرشته رقيب و عتيد كه آن را ضبط مى كنند ) .