359 - متاع الدّنيا حطام موبئ ، فتجنّبوا مرعاة ، قلعتها أحظى من طمأنينتها ، و بلغتها أزكى من ثروتها 9851 . 360 - هلك من استنام إلى الدّنيا ، و أمهرها دينه فهو حيثما مالت مال إليها ، قد اتّخذها همهّ و معبوده 10033 . 361 - هوّن عليك فإنّ الأمر قريب ، و الاصطحاب قليل ، و المقام يسير 10039 . 362 - هي الصّدود العنود ، و الحيود الميود ، و الخدوع الكنود 10046 . اندرون آنست ، فريب خورده نادان بسوى آن ميل كرده ، و خردمند عاقل از آن ترسيده و دورى مى نمايد . 359 - متاع و بهره دنيا حطامى است و با دار ( يعنى در ارزش و كم قدرى مانند ريزه‌هاى علفهايى است كه بين راه ريخته ) پس از چراگاهى كه كوچيدن از آن سودمندتر از آرام گرفتن در آن و اكتفاء به آن ( به اندازه كفاف ) پاكيزه‌تر از ثروت آنست دورى نماييد . 360 - هلاك گرديده كسى كه به دنيا آرام گرفته ، و دين خود را كابين آن كرده ، پس هر كجا كه ميل نموده بسوى همان ميل كرده ، در حقيقت آن را اندوه و معبود خود قرار داده است . 361 - ( در نهج البلاغه يك فراز آن نقل گرديده است كلمات قصار 159 ( دنيا را ) بر خود سهل شمار ، زيرا كه كار ( و رحلت از آن ) نزديك ، و مصاحبت با آن كم ، و اقامت در آن اندك خواهد بود . 362 - ( تتمه كلامى است كه حضرت در باره دل نبستن به دنيا فرموده نهج البلاغه خطبه 233 ) آن ( دنيا ) بسيار منع كننده ( مردم از آخرت ) بسيار دشمن ، و بسيار ميل كننده ( از حق به باطل ) و بسيار متكبر و بسيار فريبنده ، و بسيار كفران