مانده و نجات خلق را به عهده گرفته‌اند . اينجاست كه خضوع و احترام على را در برابر پيامبر مى بينيم و او بيشتر و بهتر از هر كس محمد ( ص ) را مى شناسد و او را مى ستايد چنان كه مى گويد . « خداوند كرامت خويش را بر بندگانش ارزانى داشت و گوهر وجود پيامبر را از بهترين كانها برآورد و از والاترين ريشه‌ها برويانيد از درخت برومندى كه پيامبران از آن شاخه زدند و امينان آستان حق از آن برخاستند ، خاندانش بهترين خاندانها و خويشانش بهترين خويشاوندان است درخت بارور وجودش در حريم ايمان جوانه زده و در بوستان بزرگوارى سربرافراشته ، شاخه‌هائى برومند و بارهاى فراوان دارد كه دستى به آنها نرسد و پيشواى پاكدلان و بينش راه‌يافتگان است ، چراغ تابانى كه فروغش زبانه مى كشد و اختر تابانى كه نورش مى درخشد و جرقه‌اى كه در تاريكيها برمى جهد روش او دادگرانه و سنت او هدايت است ، سخنش حق را از باطل جدا مىكند و فرمانش دادگرانه است ، خدايش بهنگامى برگزيد كه رسالت به فترت گرائيده بود و مردم بر اثر نداشتن راهبر به انحراف افتاده بودند و امتهاى پيشين دچار بيخبرى و نادانى بودند » على پيامبر را درخت بارورى ميداند كه از ريشه اصيل

--> ( 1 ) - خطبهء 93 نهج البلاغه