ستوده و هيچكس در قدرت بيكران او شريك و منازع نيست ، هيچگاه الوهيتش پايان نمى پذيرد و هميشه هست ، آغاز همه چيز است و براى او آغازى نيست و پايان همه چيز است و خود پايانى ندارد ، بزرگتر از آنست كه با چشم و دل ، پروردگارى او را دريابى ، پس چون او را چنين شناختى در بارهء او چنان باش كه كسى با وجود ناچيزى و ناتوانى و نياز فراوانى كه به پروردگار خود دارد در فرمانبردارى او رفتار مىكند و از كيفر او مى هراسد و از خشمش مى پرهيزد زيرا خداوند ترا فرمان نمى دهد مگر به نيكى و ترا باز نمى دارد مگر از زشتى » توحيد زيربناى معتقدات اديان آسمانى است و پيامبرانى مبارز و انقلابى انسانى نداى يكتاپرستى را با تحمل جانكاه‌ترين رنجها و دردها در فضاى بشرى انعكاس مى داده و مردم را به پرستش خداى يگانه و پرهيز از هر گونه آلودگى شرك فرا مى خوانده‌اند . خدا يگانه است و براى او انبازى نيست و حركت تكاملى همهء موجودات بسوى مقصد يگانهء توحيد است و رمز فلاح انسانها در قبول همين اعتقاد يگانه است ولى اين اعتقاد بايد از پهنهء ذهن و اعتقاد در محيط عمل و اجتماع پياده شود و انسانيت هم رنگ و چهرهء توحيد گيرد و برابرى انسانها همه جا اعلام گردد كه قرآن مى فرمايد ( إِنَّ هذهِِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً واحِدَةً وَ أَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ ) .

--> ( 1 ) - گفتار 31 نهج البلاغه