باش و خداى را به ميزان ناتوان خرد خويش اندازه مگير كه نابود خواهى شد » بخطبه‌اى ديگر شكوه كبريايى و قدرت و عزت و بى نيازى خداوند را مى ستايد و صفات الهى را از زبان بنده‌اى كه با او سخن مى گويد بيان مى دارد و چنين مى گويد . « همه چيز در برابر او خاكسار است و همه بذات او پايدارند ، نيازمندان را بى نياز مىكند و خواران را چيره مى گرداند و ناتوانان را توان مى بخشد و آشفتگان را پناه مىدهد ، هر كس سخنى گويد گفتارش را مى شنود و هر كس خاموش ماند از رازش آگهى دارد و هر كس زندگى كند روزيش را مى رساند و چون بميرد بسوى خويش بازش مى گرداند . ديده‌ها ترا نديد كه از تو آگهى دهد بلكه تو پيش از ستايندگان خويش هستى ، آفريدگان را براى ترس از تنهائيت نيافريدى و از آفرينش آنها سودى نجستى ، هر كه را بخواهى از تو پيشى نجويد و و هر كه را بگيرى از تو فرار نكند ، نافرمانى گناهكاران از بزرگيت نكاهد و طاعت فرمانبرداران بر توانائيت نيفزايد و هر كس كه از فرمانت ، خشنود باشد فرمانت را نتواند برگرداند و هر كس از تو روى گرداند از تو بى نياز نماند هر رازى در برابر تو آشكار است و هر پنهانى در پيشگاهت هويدا ، هماره پايدارى و پايانى برايت

--> ( 1 ) - خطبهء 90 نهج البلاغه