ايمانى مانند شرم و شكيبائى نيست ( زيرا به اين دو ايمان كامل مى گردد ) 15 - و هيچ بزرگوارى و سرفرازى مانند فروتنى نيست ( زيرا فروتن را همه از دل دوست دارند ) 16 - و هيچ شرافت و بزرگى مانند دانش نيست ( زيرا دانش راهنماى شخص است ) 17 - و هيچ ارجمندى مانند بردبارى نيست ( زيرا بردبارى موجب سرفرازى است ) 18 - و هيچ پشتيبانى استوارتر از كنگاش كردن نيست ( زيرا مشورت سبب پى بردن بپايان كار و سود و زيان آنست ) . 110 - امام عليه السلام ( در بارهء بد بينى و خوش بينى ) فرموده است : 1 - هرگاه نيكوكارى روزگار و اهلش را فرا گرفت پس مردى به مردى كه رسوايى او آشكار نگشته ( و در بعضى از نسخ لم تظهر منه حوبة ضبط شده يعنى به مردى كه گناهى از او هويدا نگرديده ) بد بين شود ستم نموده ، 2 - و هرگاه تباهكارى بر روزگار و اهلش دست انداخت پس مردى به مردى خوش بين باشد خود را بخطر و تباهى انداخته ( چون از كسى كه در زمان فساد تربيت شده و با مردم تباهكار معاشرت و آميزش داشته اميد نيكى نبايد داشت ) . 111 - به امام عليه السلام گفتند : يا امير المؤمنين خود را چگونه مى يا بى آن حضرت ( در بارهء گرفتاريهاى در دنيا ) فرمود : 1 - چگونه است حال كسى كه به هستى خود نيست مى گردد ( هستى بسوى نيستى مى كشاندش ) و به تندرستيش بيمار مىشود ( تندرستى بسوى بيمارى پيرى مى بردش ) و مرگ او را از پناهگاهش ( دنيا ) دريابد .