4 - امام عليه السلام ( در ستودن خوشنود بودن بقضاء و دانائى و خوهاى پسنديده و انديشه ) فرموده است : 1 - رضا و خوشنود بودن بقضاء نيكو همنشينى است ( همانطور كه همنشين شخص را در رفاه و آسايش دارد ، خوشنود به آنچه خداوند خواسته در رفاه و آسايش مى باشد ) 2 - و دانائى ميراثى است شريف و گرامى ( كه بهر كه چنين ارثى برسد كليد سعادت و نيكبختى را دريافته ) 3 - و خوهاى پسنديده زيورهايى است تازه و نو ( كه كهنه نمى شود ) 4 - و انديشهء ( در هر كارى مانند ) آيينهء صاف و پاك است ( كه انديشه كننده به سود و زيان كار بر مى خورد ) . 5 - امام عليه السلام ( در ستايش راز دارى و گشاده روئى و بردبارى از سختيها ) فرموده است : 1 - سينهء خردمند مخزن راز او است ( خردمند بيگانه را از راز خود آگاه نمى سازد ) 2 - و گشاده روئى و خوش خوئى دام دوستى است ( با خوشخويى و گشاده روئى مى توان دلهاى مردم را بدست آورد ) 3 - و تحمّل و بردبارى از سختيها پوشندهء بديها است ( چون شخص در برابر سختيها بردبار بود مردم از او خوشنود بوده از عيوب و بديهايش چشم مى پوشند ، يا آنكه بواسطهء خوددارى عيوب او آشكار نگشته نادانيهايش فاش نشود . سيّد رضىّ « عليه الرّحمة » مى فرمايد : ) و روايت شده است كه آن حضرت عليه السّلام در تعبير اين مطلب نيز فرموده است : 4 - صلح و آشتى پنهان كردن عيبها است ( اگر بجاى زد و خورد بين دو كس صلح و آشتى برقرار گردد مردم به بديهاى آنان آگاه نشوند . و در بعضى از نسخ نهج البلاغه چنين ضبط شده : المسالمة خباء العيوب يعنى صلح و آشتى