84 - امام عليه السلام ( در بارهء استغفار ) فرموده است : 1 - عجب دارم براى كسى كه ( از آمرزش خداوند ) نوميد مىشود در حالى كه با او ( براى گناهانش ) استغفار و طلب آمرزش هست ( و ليكن با شرائط آن كه امام عليه السّلام در سخن چهار صد و نهم در آخر كتاب بيان مى فرمايد ) . 85 - حضرت ابو جعفر ( امام ) محمد باقر ابن على ( ابن الحسين ) عليهما السلام نقل كرده كه امام عليه السلام ( در ترغيب به استغفار ) فرموده است : 1 - دو آسودگى و پناه از كيفر خداوند در زمين بود يكى از آنها از دست رفت و ديگرى نزد شما است پس به آن چنگ زنيد ( نگهدارى كنيد ) امّا پناهى كه از دست رفت رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - بود ( كه از بين شما رخت بر بست ) و امّا پناهى كه باقى است استغفار و درخواست آمرزش ( گناهان ) است ، 2 - خداى تعالى ( در قرآن كريم س 8 ى 33 ) فرموده : وَ ما كانَ اللّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ ما كانَ اللّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ يعنى خدا مردم را عذاب نمى كند تا تو در بين ايشان هستى و خدا آنان را بكيفر نمى رساند و حال آنكه ايشان ( از گناهانشان ) آمرزش مى طلبند ( سيّد رضىّ « عليه الرّحمة » فرموده : )