40 - امام عليه السلام به يكى از اصحابش هنگاميكه او بيمار شده بود ( در بارهء اينكه بيمارى سبب آمرزش گناهان مىشود ) فرموده است : 1 - خداوند بيمارى ترا ( سبب ) بر طرف شدن گناهانت قرار داده ، پس بيمارى را پاداشى نيست ، بلكه ( چون شخص را شكسته و ناتوان مى نمايد و انسان در چنين حالتى بسوى پروردگارش توبه و بازگشت كرده از معصيت و نافرمانيش پشيمان و به ترك آن تصميم مى گيرد سبب شده كه ) گناهان را از بين مى برد ، و آنها را مانند ريختن برگها ( از درخت ) مى ريزد ، و مزد و پاداش در گفتار به زبان و كردار به دستها و پاها است ( و بيمارى نه از گفتار و نه از كردار است ) 2 - و خداوند سبحان بسبب پاكى نيّت و شايستگى باطن هر كه را از بندگانش بخواهد ببهشت داخل مى گرداند ( پس اگر كسى در بيمارى شكيبا و داراى باطن نيكو و دل پاك باشد ممكن است خداوند بدون عمل دست و پا او را بيامرزد . سيّد رضىّ « عليه الرّحمة » فرمايد : ) مى گويم : امام عليه السّلام راست فرموده كه بيمارى را پاداشى نيست ، زيرا بيمارى از قبيل چيزيست كه سزاوار عوض مىشود چون عوض در برابر فعل خداى تعالى از دردها و بيماريها و مانند آن به بنده است ، و مزد و پاداش در برابر فعل بنده مى باشد ، پس بين عوض و پاداش امتيازى است كه امام عليه السّلام بمقتضى علم نافذ و رأى رساى خود بيان فرموده است . 41 - امام عليه السلام در بارهء ( نيكبختى و اوصاف پسنديدهء ) خباب ابن ارت ( كه يكى از نيكان اصحاب رسول خدا - صلى الله عليه و آله - و از دانشمندان اولين مهاجرين بوده و در جنگ بدر و جنگهاى بعد از آن