206 - از دعاهاى آن حضرت عليه السلام است ( در سپاسگزارى از نعمتهاى خداوند سبحان ) كه بسيار آن را مى خوانده : 1 سپاس خدائى را سزا است كه شبم را صبح نموده در حالى كه نمرده‌ام ، و نه بيمارم ، و نه اندامم بد حال است ، و نه گرفتار بدترين كردار خويشم ، و نه بى فرزند مانده‌ام ، و نه از دينم برگشته‌ام ، و نه منكر پروردگارم ، و نه از ايمانم نگرانم ، و نه ديوانه‌ام ، و نه به عذاب امّتهاى پيش از خود گرفتارم . 2 صبح كرده‌ام در حالى كه بنده‌اى هستم بى اختيار و ستمكار بر نفس خويش ( از جهت تقصير در طاعت ) خداوندا براى تو است حقّ اعتراض بر من و مرا عذر و بهانه‌اى نيست ، و توانائى بدست آوردن سودى ندارم مگر آنچه تو به من ببخشى ، و از بدى نمى توانم بپرهيزم مگر آن را كه تو مرا نگاه‌دارى . 3 بار خدايا پناه مى برم به تو از اينكه در بى نيازيت تهى دست و پريشان بوده يا در هدايت و رستگاريت گمراه باشم يا در سلطنت و توانگريت ستمديده يا مغلوب و خوار شوم و حال آنكه اختيار بدست تو است ( هر چه بخواهى همان مىشود ) . 4 بار خدايا جان مرا نخستين چيز گرامى قرار ده كه از اعضاى گرامى من ( مانند چشم و گوش و دست و پا و سائر اعضاء ) مى گيرى ، و اوّلين امانتى كه از نعمتهاى امانت گذاشته خود نزد من بر مى گردانى ( چون هر يك از اعضاء شخص كه پيش از مرگ تباه شود در بلاء و رنج مى ماند ، پس لطف خدا بر بنده آنست كه پيش از گرفتن اعضاء جان را بستاند كه آدمى نيم مرده و نيم زنده نماند ) . 5 بار خدايا پناه مى بريم به تو از اينكه از گفتارت بيرون رويم ( به دستورت رفتار ننمائيم ) يا از دين تو در فتنه و گمراهى افتيم ، يا خواهشهاى ما بما دست يابد پيش از هدايت و رستگارى كه از جانب تو آمده است .