( از كسى كه استعداد فهم آن را ندارد ، يا آموختن به او مقتضى نيست پنهان مى دارند تا پيش آمدها آن را ضائع نكرده از بين نبرد ) و چشمه‌هاى آن را جارى مى گردانند ( بهر كس كه استعداد دارد مى آموزند ) براى كمك و يارى با هم آميزش مى نمايند ، و با دوستى يكديگر را ملاقات ميكنند ، و از جام سيراب كننده ( علم و حكمت ) بهم مى نوشانند ، و باز مى گردند سيراب شده ، 6 شكّ و تهمت و بد گمانى به آنان راه نمى يابد ، و غيبت و بد گوئى نزد ايشان نمى شتابد ( خلاصه مجالسشان از شكّ و تهمت و بد گمانى و غيبت و بد گوئى آراسته است ) بر اين اوصاف پسنديده خداوند فطرت و خوهاى ايشان را آفريده است ( به اين صفات طورى تربيت يافته‌اند كه گويا فطرىّ و جبلىّ ايشان بوده است ) و بر اين حال با هم دوستى و آميزش مى نمايند ، پس آنان ( در بين مردم ) مانند برترى تخم و دانه هستند كه پاك مىشود ( آنچه نيكو است ) از آن فرا مى گيرند ، و ( آنچه به كار نمى آيد ) دور مى ريزند ، و آن تخم را پاك كردن جلوه داده و آزمايش پاكيزه گردانيده است ( خلاصه ايشان مردمانى هستند بر چيده و انتخاب شده ) 7 پس بايد مرد شرف و بزرگوارى را با پذيرفتن اين اوصاف قبول كند ، و از سختى قيامت پيش از رسيدن آن بر حذر باشد ( كارى نكند كه به عذاب گرفتار گردد ) و بايد مرد در كوتاهى روزها و كمى درنگش در اين منزل ( دنيا ) نظر و انديشه كند ( به خواب غفلت نرود ) تا اينكه اين منزل را به منزل ديگر ( آخرت ) تبديل كند ، و بايد براى منزل ديگر و براى آنچه ميداند كه در آن سراى لازم است عمل نيكو بجا آورد ، 8 پس خوشا به حال صاحب دل سالم ( از صفات رذيله ) كه پيروى مىكند از آنكه او را ( به راه حقّ ) راهنما است ، و دورى گزيند از آنكه او را به تباهى مى كشاند ، و با بينائى كسى كه او را بينا مى نمايد و پيروى راهنمائى كه به او فرمان مىدهد به راه سلامت ( از سختى و گرفتارى ) رسيده ، و به راه رستگارى ( رهائى از عذاب ) شتافته پيش از آنكه درهاى آن بسته و وسيله‌هاى آن از دست برود ( بميرد ) و باز شدن باب توبه و بازگشت را درخواست نمايد ، و ( بر اثر توبه ) گناه را ( از خود ) دور گرداند ، 9 بتحقيق بر سر راه ايستانده ، و راه روشن نمودار گشته است ( راه حقّ بر همه آشكار است مانند آن ماند