203 - از خطبه‌هاى آن حضرت عليه السلام است ( در شكايت از اصحاب خود هنگاميكه در جنگ با اهل شام سستى نموده و به بهانه از انجام فرمان آن بزرگوار خوددارى كردند ) : 1 بار خدايا هر يك از بندگان تو كه گفتار ما را كه بعدل و درستى نه جور و ستم و براى اصلاح دين و دنيا فساد و تباهكارى مى گوئيم بشنود و بعد از شنيدن آن را نپذيرد ، سببى براى مخالفت او نيست مگر بازگشت از يارى تو ، و كاهلى از ارجمند گردانيدن دين تو ، 2 پس اى بزرگتر همهء گواهان تو و جميع آن را كه در زمين و آسمانهايت سكنى داده‌اى ( از جنّ و انس و فرشتگان ) بر ( مخالفت ) او ( مرا كه بى اعتنائى بدين تو است ) گواه مى گيريم ( باينكه در تبليغ امر تو كوتاهى نكرده‌ام ) پس بعد از اين گواه گرفتن ، تو بى نياز كننده‌اى ( ما را ) از يارى او ، و او را به گناهش ( مخالفت با ما ) گيرنده‌اى .