188 - از خطبه‌هاى آن حضرت عليه السلام است ( در نزديكى و يگانگى خود با پيغمبر و اينكه بخلافت سزاوارتر بوده و ديگرى را لياقت اين مقام نيست ) : 1 بزرگان از اصحاب محمّد - صلى اللّه عليه و آله - كه حافظ ( قرآن و سنّت او ) هستند ( و به اسرارش آگاهند ) مى دانند كه من هرگز ساعتى از فرمان خدا و رسول دور نمانده‌ام و از جان خود در بارهء پيغمبر اكرم دريغ ننمودم در جاهايى كه ( گرفتاريها و جنگها ) دليران فرار مى كردند و گامها بر مى گشت ( كسى را جرأت جلوگيرى از دشمن نبود ) بر اثر شجاعت و جوانمردى كه خداوند مرا به آن گرامى داشت ، 2 و رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - قبض روح شد در حالى كه سرش بر سينهء من بود ، و به روى دستم جان از بدنش جدا شد ، و ( به جهت تيّمن و تبرّك آن ) دست به چهره‌ام كشيدم ، و غسل آن حضرت « صلّى اللّه عليه و آله » را متصدّى گرديدم ، و فرشتگان مرا كمك كردند ، پس خانه و اطراف آن ( حاضرين و فرشتگانى كه در آمد و رفت بودند ) به گريه و ناله در آمدند ، گروهى از فرشتگان فرود آمده گروهى بالا مى رفتند ، و همهمهء نماز ايشان كه بر آن بزرگوار مى خواندند از گوش من جدا نمى شد تا اينكه او را در آرامگاهش نهاديم ، پس كيست در حال حيات و ممات به آن حضرت از من سزاوارتر ( هر كه ادّعاى سزاوار بودن كند