رفتن به آنجا ، چنان كه در قرآن كريم س 22 ى 27 مى فرمايد : وَ أَذِّنْ فِي النّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجالًا وَ عَلى كُلِّ ضامِرٍ يَأْتِينَ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ يعنى اى ابراهيم در ميان مردم فرياد كن و ايشان را بحجّ كردن دعوت نما ، به خانه‌اى كه تو بناء كرده‌اى مردمان پياده و سواره از هر راه دورى مى آيند و اگر چه مركب ايشان شتر ضعيف و لاغر باشد ) و فرمان او را تصديق كرده انجام دادند و در جاى پيغمبران ايستاده خود را به ملائكه كه عرش خداى تعالى را طواف ميكنند تشبيه نمودند ، سود بسيارى در بازرگانى بندگى و پرستش حقّ تعالى ( بوسيلهء سرمايهء ايمانى ) بدست مى آورند ، و مى شتابند و از همه پيشى مى گيرند ( براى رسيدن ) نزد وعده گاه آمرزش او ، ( 47 ) خداوند سبحان آن خانه را علامت و نشانهء اسلام و پناهگاه پناهندگان قرار داد و حجّ آن را واجب كرد و احترامش را لازم دانست و رفتن به آنجا را امر كرد ، پس ( در قرآن كريم س 3 ى 97 ) فرمود : حجّ بيت الحرام حقّ خداى تعالى است بر مردم ( و اداى آن حقّ واجب است ) بر كسى كه رفتن آنجا را توانائى داشته باشد و هر كه كافر شود ( در صورت استطاعت امر الّهى را انجام ندهد ) به خداى تعالى زيانى وارد نياورده چون خداوند بى نياز است از همهء جهانيان ( به ايمان و عبادت بندگان حاجت ندارد ، پس زيان را كسى برد كه نافرمانى كند ) .