نشده است ( مانند ندانستن معنى س 41 ى 1 لَحْمَ ) و چيزى كه در آن وجوبش ثابت گشته و در سنّت نسخ و رفع آن معلوم گرديده ( مانند س 4 ى 15 وَ اللّاتِي يَأْتِينَ الْفاحِشَةَ مِنْ نِسائِكُمْ فَاسْتَشْهِدُوا عَلَيْهِنَّ أَرْبَعَةً مِنْكُمْ فَإِنْ شَهِدُوا فَأَمْسِكُوهُنَّ فِي الْبُيُوتِ حَتّى يَتَوَفّاهُنَّ الْمَوْتُ أَوْ يَجْعَلَ اللّهُ لَهُنَّ سَبِيلًا يعنى بر كار زشت زنهاى شوهر دار از زنهاى شما كه زنا مى دهند چهار نفر مرد بالغ و عاقل و عادل از خودتان كه مؤمن باشند گواه گيريد ، پس اگر آنان گواهى دادند آن زنها را در خانهء خودشان نگاه داريد تا وقتى كه بميرند يا خداوند متعال آنها را از حبس خلاصى دهد ، پس بمضمون اين آيه حكم زانيه حبس و نگاه داشتن در خانهء خودش بود تا وقت مردن و در سنّت حبس كردن نسخ شد و حكم برجم و سنگسار كردن او بر قرار گرديد ) و چيزى كه عمل به آن در سنّت واجب است و در آن عمل نكردن به آن اجازه داده شده است ( مانند نماز خواندن در اوّل اسلام به طرف بيت المقدّس كه در سنّت واجب بود و در كتاب نسخ شد س 2 ى 144 فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ حَيْثُ ما كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شطَرْهَُ يعنى به طرف مسجد الحرام كه خانهء كعبه است نماز بخوان و هر جا كه باشيد روهاى خود را به آن سو بگردانيد ) و چيزى كه در وقت بخصوص واجب شده و در غير آن وقت واجب نيست ( مانند س 62 ى 9 يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا نُودِيَ لِلصَّلاةِ مِنْ يَوْمِ الْجُمُعَةِ فَاسْعَوْا إِلى ذِكْرِ اللّهِ يعنى اى گروه مؤمنين هنگاميكه براى نماز روز جمعه نداء داده شد شتاب كنيد براى خواندن نماز ، پس بنا بر اين خواندن نماز جمعه مخصوص بروز جمعه است و در غير آن وجوبش ساقط مىشود ) ( 44 ) و آن كتاب بين چيزهائى كه حرام شده است فرق گذارده : پس كسى كه گناه كبيره‌اى مرتكب شود او را بعذابها و آتشها وعده داده ( مانند س 4 ى 93 وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فجَزَاؤهُُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها يعنى هر كه از روى عمد مؤمنى را بكشد كيفر او جهنّم است و در آنجا جاويد خواهد بود ) و كسى كه گناه صغيره‌اى كند آمرزش را براى او مهيّا نموده ( مانند س 13 ى 6 إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِلنّاسِ عَلى ظُلْمِهِمْ يعنى پروردگار تو صاحب آمرزش است مردم را براى ظلم و ستم كه كرده‌اند ، و ظلمى كه آمرزيده شود همان گناه صغيره است ) و ( نيز مطالب آن كتاب دائر است ) بر چيزى كه كم آن مورد قبول است و بسيار آن شايسته و پسنديده و تحميلى هم نشده ( مانند س 73 ى 20 فَاقْرَؤُا ما تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ يعنى آنچه را ميسّر است از قرآن بخوانيد پس كم خواندن آن را مورد قبول قرار داده است و بسيار خواندنش را به اختيار واگذارده كه اگر كسى آن را ترك كرد چيزى بر او نيست ) .