و نادانى بر ذاتى كه عين علم است روا نيست ) ( 10 ) اشياء را از عدم و نيستى در وقت خود بوجود و هستى انتقال داد ( لباس هستى به آنها پوشانيد هر وقت كه مصلحت بود ) و ميان گوناگون بودن آنها را موافقت و سازگارى داد ، و طبائع آن اشياء را ثابت و جاگير كرد ( هر غريزه و طبيعتى را در موضع مستعدّ خود قرار داد ) و آن طبائع را لازمهء آن اشياء گردانيد ( بطوريكه ممكن نيست جدائى ما بين آنها ، مانند شجاعت كه لازمهء مرد شجاع و دلير باشد و سخاوت كه غريزهء مرد جواد و كريم است ، خلاصه مخلوقات را بيافريد ) ( 11 ) در حالتى كه دانا بود به آنها پيش از آفريدنشان و احاطه داشت بحدود و اطراف و انتهاء آنها ، و آشنا بود به چيزهائى كه پيوسته‌اند به آن اشياء و به نواحى و گوشه‌هاى آنها ( به كليّات و جزئيّات همهء مخلوقات دانا بود ) .