قسمتى دوم از اين خطبه است ( در فضائل اهل بيت عليهم السلام ) : ( 4 ) آيات قرآن آنچه در مدح و منقبت علم و هدايت است در بارهء ايشان نازل شده و آنان گنجهاى خداوند بخشنده هستند ( حقّ تعالى تمام گوهرهاى گرانبها يعنى جميع صفات پسنديده از قبيل علم و حلم و جود و شجاعت و فصاحت و بلاغت و عصمت و طهارت و مانند آنها را در ايشان قرار داده ، پس از اين جهت است كه ) اگر به گفتار لب گشايند راست گويند ، و اگر خاموش باشند ديگرى بر آنان پيشى نگرفته ( زيرا سكوتشان از روى حكمت و مصلحت است ، نه از روى عجز و ناتوانى كه ديگرى بر آنها سبقت گرفته سخن گويد ) ( 5 ) پس بايد پيشرو و جلودار هر قومى به پيروان خود راست گويد ( معنى اين جمله در شرح سخن صد و ششم گذشت ، و منظور امام عليه السّلام از اين مثل آنست كه حاضر براى غائب از راه پند و اندرز و راهنمائى راست بگويد ، و او را از گمراهى و نادانى برهاند ) و بايد