قسمتى چهارم از اين خطبه است ( در بارهء گناهكاران و اندرز به شنوندگان ) : ( گناهكاران كه در راه ضلالت و گمراهى قدم نهاده‌اند از هيچ گونه نافرمانى پروا ندارند ) ( 15 ) تا اينكه خداوند كيفر گمراهيشان را به آنها نمايان ساخته بخواهد آنان را از پشت پرده‌هاى غفلت و نافرمانيشان بيرون آورد ( مرگ ايشان را دريابد ، آنگاه ) رو آورند بآخرت كه به آنها پشت كرده ( عذاب و بد بختى را بهرهء آنان قرار داده ) و پشت كنند به دنيا كه بايشان رو آورده ( خوشى و شادى ظاهرى را نصيبشان نموده بود ) پس از آنچه مى خواستند ( لذّت و خوشى دنيا ) و بدست آورده بودند ، سود نبردند ( زيرا نتوانستند همراه بياورند ) و از هوا و آرزوشان ( خواهش نفس اماّره ) كه به آن رسيده بودند ، بهره‌مند نگرديدند ( زيرا با رفتن آنها آرزوها همه بر باد رفته است ) ( 16 ) و من شما و خودم را از اين پيشآمد ( گرفتارى و سرگردانى و عذاب و بيچارگى ) بر حذر مى نمايم ( تا از خواب غفلت بيدار شده بلذّتها و خوشيهاى ناپايدار دنيا دل نبنديد . و اينكه