قسمتى دوم از اين خطبه است ( در بارهء انتقال خلافت به آن بزرگوار و ستودن ائمهء هدى و اندرز بمردم ) : ( آگاه باشيد ) ( 7 ) خورشيد ( خلافت امام عليه السّلام بر حسب ظاهر ) طلوع كرد و آشكار شد ، و درخشندهء ( حقّ و عدالت ) درخشيد ، و ظاهر شونده ( آثار فتنه و جنگها كه در زمان حضرتش روى داد ) هويدا گرديد ، و انحراف و كجى ( نادانى و گمراهى ) مستقيم و راست شد ( از بين رفت ) و خداوند گروهى ( خلفاء و همراهانشان ) را به گروهى ( امام عليه السّلام و پيروانش ) و روزى را به روزى تبديل فرمود ، و ما انتظار تغيير اوضاع و گردش روزگار را ( براى ترويج دين اسلام ) داشتيم مانند قحطى كشيده و خشكسالى ديده كه منتظر باران است ( چشم به راه داشتيم كه ايّام نادانى و گمراهى بگذرد و روزگار هدايت و رستگارى برسد ) ( 8 ) و ( امام بحقّ بايستى كه به امور امّت قيام نمايد ، و بر امّت واجب است كه دوستى و پيروى از ايشان كند ، زيرا ) پيشوايان ( أئمهّء اثنى عشر عليهم السّلام ) براى ( راهنمائى ) خلائق پيرو ( امر و نهى ) خداوند بوده و او را به بندگانش مى شناسانند ( بوسيلهء آنان خداوند شناخته و پرستيده مىشود ، پس از اين جهت ) داخل بهشت نمى شود مگر كسى كه آنها را بشناسد ( معتقد باشد كه خلفاء بر حقّ و جانشينان پيغمبر اكرم امير المؤمنين و يازده فرزند آن بزرگوار هستند ، و دوستدار آنان باشد ) و ايشان هم او را بشناسند ( كه مطيع و پيرو آنها است ، پس بنا بر اين اگر كسى آنان را دوست داشته و باور دارد كه خلفاء بر حقّ هستند و از آنها اطاعت و پيروى نكند ، ايشان را نشناخته و از اين دوستى و اعتقاد و سرسرى سودى بدست نمى آورد و داخل بهشت نمى شود مگر آنكه پيش از رفتن از دنيا توبه نمايد يعنى كاملا آنها را بشناسد و آنها هم در قيامت باذن و فرمان خداوند متعال او را همراهى و شفاعت فرمايند ، و مؤيّد اين معنى است فرمايش رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله كه فرمود : حبّ علىّ ابن ابى طالب يأكل السّيّئات