قسمتى دوم از اين خطبه است ( در چگونگى حال مؤمنين و نيكان در آخر الزمان ) : ( 15 ) بعضى ( از مؤمنين ) كشته شده و خونش بهدر مى رود ، و برخى از آنان ( از ستمگران ) ترسيده و پناه مى طلبد ، به سوگندها و فريب دادن ( بتظاهر ) ايمان ( منافقين و مردم دو رو ) گول مى خورند ( شيّادها با سوگند دروغ و اظهار ايمان آنان را ايمن گردانيده بالأخره به هلاكت سوقشان مى دهند ) ( 16 ) پس ( اگر خواسته باشيد در آن زمان از عذاب الهىّ برهيد ) پرچم و نشانه‌هاى فتنه‌ها و بدعتها نباشيد ( عامل تباهكاريها نبوده و احكامى در دين احداث ننمائيد ) و از آنچه ريسمان جماعت به آن بسته شده و پايه‌هاى طاعت و بندگى بر آن بنا گرديده ( دين مقدّس اسلام ) دست بر نداريد ، ( 17 ) و ستمكش بر خدا وارد شويد نه ستمگر ( روز رستخيز كه براى حساب و باز پرسى زنده مىشويد ، ستمديده باشيد ، نه ستمگر ، پس در دنيا به كسى ستم روا نداريد ، زيرا ظلم عقلا و شرعا كار زشتى است و ستمگر ملعون و گرفتار عذاب جاويد است ) و از راهها ( دامها و فريبها ) ى شيطان و مكانهاى ظلم و ستم بپرهيزيد ، ( 18 ) و لقمه‌هاى حرام را ( اگر چه اندك باشد ) در شكمهاتان داخل نكنيد ، زيرا در نظر خداوندى هستيد كه گناه را بر شما حرام نموده ( بجزئيّات احوال شما دانا بوده بر كردارتان گواه ) است و راه طاعت و بندگى را برايتان آسان فرموده ( در هيچيك از احكام سخت نگرفته ) است .