170 - از سخنان آن حضرت عليه السلام است هنگاميكه به روبرو شدن ( جنگيدن ) با مردم شام در صفين مصمم شد ، ( چون در هر حال آشكار و نهان و بدى و خوشى و سختى و گشايش بنده بايد به خداوند متعال متوجهّ بوده دعاء كند ، زيرا دفع ضرر « موجود و متحمل » عقلا و نقلا واجب است ، و چون دعاء دافع زيان است امام عليه السّلام در موقع جنگ و خونريزى و روبرو شدن با دشمن كه سختترين احوال است به اين ترتيب به خداوند يكتا رو مى آورد ) : ( 1 ) بار خدايا اى پروردگار آسمان بر افراشته و فضاى نگاه‌داشته كه آن را جاى گردش شب و روز و سير خورشيد و ماه و آمد و شد ستارگان گردنده قرار دادى ، و ساكنين آن را گروهى از فرشتگانت گردانيدى كه از عبادت و بندگيت خسته نمى شوند ، ( 2 ) و اى پروردگار اين زمين كه آن را جاى آرميدن مردم و محلّ آمد و رفت حشرات و چهارپايان و آنچه بشما نمى آيد از آنها كه به چشم ديده مىشود و آنها كه ( از بسيارى كوچكى ) ديده نمى شود قرار دادى ، ( 3 ) و اى پروردگار كوههاى استوارى كه آنها را براى زمين ميخها گردانيدى ( تا از حركت و جنبش محفوظ ماند ) و براى آفريده‌ها تكيه‌گاه ( تا از كانها و گياهها و سائر مزاياى آنها سود برند ، اى پروردگار توانا از تو درخواست مى نمايم : ) اگر ما را بر دشمنانمان غلبه دادى ستمگرى را از ما دور گردان ، و بحقّ و درستكارى استوارمان فرما ، و اگر دشمنان را بر ما تسلّط دادى شهادت را روزى ما گردانده از تباهكارى نگاهمان دار ( پس در ترغيب اصحاب خود بجنگ با دشمنان مى فرمايد : ) ( 4 ) كجا است جلوگير از دشمن براى حفظ آنچه بر مردم لازم است ، و كجا است غيرتمند هنگام سختيها كه اهل خود را رعايت بنمايد ( اگر از جنگ رو بگردانيد ) ( 5 ) ننگ در پشت سر شما است ( هر كه بشنود شما را سرزنش خواهد نمود ) و ( اگر در راه خدا با دشمنان دين جهاد كنيد ) بهشت پيش روى شما است ( جايگاه شما در بهشت جاويد است ) .