168 - از خطبه‌هاى آن حضرت عليه السلام است هنگام رفتن اصحاب جمل ( پيروان عائشهء شتر سوار ) ببصره : ( 1 ) خداوند پيغمبر را كه راهنما ( ى بشر ) بود بر انگيخت با كتابى ( قرآن كريم ) گويا ( راه خير و شرّ را بيان نموده ) و با امرى ( آئينى ) برپا ( تا قيامت باقى و بر قرار بوده كجى و نادرستى در آن راه ندارد ) تباه نمى شود مگر مخالف آن كه تباه شونده است ، ( 2 ) و بتحقيق بدعتهاى مشتبه ( كه به سنّت پيغمبر اكرم جلوه داده مىشود ) هلاك كننده‌ها ( ى مردم ) هستند مگر آن را كه خدا از آنها حفظ كند ( توفيق دهد تا از آنها پيروى نكرده به سلامت ماند ) و اطاعت از حجّت خدا ( امام عليه السّلام ) نگاه‌دارى امر ( دين و دنياى ) شما است ، پس او را پيروى كنيد به حالى كه سرزنش شده و مجبور نبوده باشيد ( با اخلاص و صميم قلب بدستور او رفتار نمائيد ، نه از روى بى ميلى كه چنين كسى را منافق و رئاء كار دانسته او را توبيخ و سرزنش نمايند ) ( 3 ) و سوگند به خدا ( يا مرا ) بايد اطاعت كنيد ، يا آنكه خداوند خلافت حقهّ را از شما انتقال مىدهد ، پس هرگز آن را بسوى شما باز نمى گرداند تا به غير شما ( بنى اميهّ و بنى عبّاس ) باز گردد . ( 4 ) بتحقيق آنان ( طلحه و زبير و پيروانشان ) بر اثر راضى نبودن بخلافت من ( نه از جهت