قسمتى دوم از اين خطبه است ( در خبر دادن به اجتماع مسلمانان بعد از پراكندگيشان از هم و از بين بردن بنى اميه ، و سرزنش به اصحابش ) . ( مسلمانان ) 3 بعد از انس گرفتن با يكديگر و اجتماع از هم جدا ميشوند ، و از ( اطراف ) اصل ( و پايهء دين ) خود ( امام بحقّ ) پراكنده مى گردند ، پس بعضى از ايشان شاخه‌اى ( امامى از ائمهّء هدى عليهم السّلام ) را مى گيرد ، هر كجا كه برود با او همراه است ( به دستورش رفتار مى نمايد ) تا اينكه به زودى خداوند ايشان را براى بدترين روز بنى اميهّ ( انقراض دولتشان ) گرد آورد چنان كه قطعه‌هاى ابر در فصل پاييز بهم متّصل مىشود ، 4 خداوند آنان را با هم مهربان ساخته و بهم پيوسته و بسيار مى گرداند ، مانند ابرهاى روى هم قرار گرفته ، پس از آن خداوند براى آنان درهايى مى گشايد كه از جاى بر انگيختنشان سيل وار روانه ميشوند ( حركت كرده و بكمك يكديگر