ببينند هر چند به قدر كشتن شترى ( ساعتى ) باشد تا از ايشان بپذيرم تمام آنچه را كه امروز بعضى از آن را خواستارم و به من نمى دهند ( اگر قريش يعنى بنى اميهّ بعد از همهء سختيها و هرج و مرج در زندگى و ذلّت و بيچارگى كه از بنى العبّاس ديدند آن حضرت را مى يافتند در پاى او افتاده زارى مى نمودند تا خلافت و حكومت ايشان را قبول فرموده زنگ ظلم و ستم و فتنه و فساد را از جهان بزدايد ، و شاهد بر اين گفتار آنست كه تاريخ نويسان نقل كرده‌اند و مشهور است : مروان ابن محمّد آخرين پادشاه بنى اميهّ هنگاميكه در لشگر خراسان عبد اللّه ابن محمّد ابن علىّ ابن عبد اللّه ابن عبّاس را كه پيشواى لشگر بود ديد ، گفت : اى كاش بجاى اين جوان علىّ ابن ابى طالب در زير اين بيرق پيشواى لشگر بود ) . 93 - از خطبه‌هاى آن حضرت عليه السلام است ( كه بعضى از اوصاف خداوند را ياد آورى نموده و انبياء و اولياء را ستوده و در آخر مردم را پند و اندرز داده ) : ( 1 ) برتر از هر چيز خداوندى است كه همّتهاى بلند او را درك نكرده و زيركيهاى هوشمندان به او نمى رسند ( بكنه حقيقت ذاتش پى نبرند ، زيرا بحدّى محدود نيست كه بتوان او را درك نمود ) ( 2 ) اوّلى است كه پايانى براى او نيست تا به نهايت رسد ( مبدا اشياء است ، نه اوّلى كه او را آخر باشد ) و نه آخرى است او را كه تمام شود ( مرجع اشياء است ، نه آخرى كه او را اوّلى باشد ، زيرا اوّل و آخر بودن و غايت و نهايت از لوازم جسم است و او سبحانه از آن مبرّى است ) .