( همه با هم دوش به دوش در صفّهاى عبادت بپرستش خداوند مشغول و از جاى خويش منحرف نشوند ) و ( از رنج در عبادات و بسيارى بندگى ) راحتى و آسايش نطلبيده اند تا گردن از زير بار امر و فرمان حقّ تعالى تهى كرده تقصير نمايند ( زيرا رنج و راحتى از لوازم مزاج حيوانى است و فرشتگان از اين اوصاف منزهّ هستند ) و بر تصميم و كوشش ايشان ( در عبادات ) نفهمى و فراموشى غلبه پيدا نمى كند ، و شهوتها و خواهشها به تيرهاى خدعه و فريب همّت و كوشش آنان را ( در طاعات ) از بين نمى برد ( زيرا فرشتگان داراى قوهّء شهويهّ نيستند تا فريب خورده از عبادت دست بردارند ) ( 35 ) داراى عرش ( خداوند سبحان ) را براى روز حاجت و نيازمندى ذخيره قرار داده‌اند ، و رغبت و ميل ايشان بسوى او است حتّى زمانيكه خلايق از او دست برداشته به مخلوقات متوجهّ گردند ، بپايان منتهى درجهء عبادت و بندگى او نمى رسند ( زيرا مراتب و درجات معرفت و شناسايى خداوند متعال غير متناهى است ، پس هر مرتبه‌اى تحصيل نموده بر طبق آن او را عبادت نمايند مرتبهء بالاترى دارد ، و وصول بمنتهى درجهء عبادت او براى هيچكس ممكن نيست ) و شوق و دوست داشتن اشتغال ايشان بطاعت و بندگى او بر اثر علاقه‌اى است كه در دلهاى آنان است و موادّ آن عبارت است از اميدوارى به رحمت و ترس از عذاب او كه هيچ گاه از آنها جدا نمى شود ( هميشه داراى خوف و رجاء بوده از عبادت آنى منفكّ و جدا نمى گردند ) و آنچه سبب خوف و ترس از عذاب است از نظر ايشان محو نگشته تا از خدمت و كوشش خود دست برداشته سستى و تنبلى نشان دهند ، ( 36 ) و طمعها ( ى دنيوىّ ) آنان را اسير و گرفتار نكرده تا بسيارى سعى و كوشش ( دنيا ) را بر جدّ و جهد ( براى تحصيل سعادت هميشگى آخرت ) اختيار نمايند ، و اعمال و طاعاتى كه بجا آورده‌اند بزرگ ندانسته اند ( تا بسبب آن مغرور گشته به پاداش كردار خود اميدوار باشند ) و اگر بزرگ دانسته بودند اميدوارى آنها ( به پاداش عبادت ) انواع خوف و ترس را از ايشان زائل مى ساخت ( در صورتى كه آنان هميشه خائف و ترسناك هستند ) و به جهت استيلاى شيطان بر ايشان در بارهء پروردگارشان اختلافى نداشته اند ( شيطان بر آنان دست نيافته تا در باب حقّ تعالى بر خلاف يكديگر سخن گويند ) و جدائى از هم و بدى دشمنى با يكديگر آنها را متفرّق نساخته است ، و كينهء حسد بر يكديگر به آنان راه نيافته ،