كه خداى تعالى سميع و بصير و عليم و جواد است يعنى شنوا و بينا و دانا و بخشنده ، دانستن و اعتقاد به آنها واجب است ، و امّا لامس ، و ذائق يعنى لمس كننده و چشنده چون در قرآن و ادعيه و احاديث چنين الفاظى وارد نشده ، گفتن آنها جائز نيست و اعتقاد به آنها حرام است ، در قرآن كريم س 7 ى 180 مى فرمايد : وَ للِهِّ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فاَدعْوُهُ بِها ، وَ ذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أسَمْائهِِ سَيُجْزَوْنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ يعنى براى خدا نامهاى نيكوئى است پس او را به آن نامها بخوانيد ، و پيروى نكنيد كسانى را كه در اسماء او عدول كرده منحرف ميشوند يعنى نام مى نهند او را و وصف ميكنند به نامها و اوصافى كه لايق و سزاوار نيست و گفتن و اعتقاد به آنها جائز نمى باشد ، زود باشد كيفر آنچه را كه رفتار مى نمايند در يابند . حضرت صادق عليه السّلام مى فرمايد : « كسى كه از روى جهل و نادانى در اسماء خدا عدول كرده از پيش خود او را به نامهائى مى نامد مشرك مىشود و نمى داند و به او كافر مى گردد و گمان مىكند كار نيكوئى كرده » خلاصه مستفاد از قرآن و اخبار آنست كه اسماء اللّه تعالى توفيقى است يعنى هر اسمى كه در قرآن و احاديث و ادعيه وارد نشده ، خدا را به آن اسم خواندن و وصف نمودن ممنوع و حرام است اگر چه عقلا صحيح و معنى درست باشد ) ( 7 ) و بدان راسخين و استواران در علم و دانش ( أئمهّء طاهرين عليهم السّلام ) كسانى هستند كه اقرار و اعتراف به آنچه كه پوشيده و در پرده است و تفسير آن را نمى دانند ، بى نيازشان كرده از داخل شدن به درهائى كه جلو پوشيدها نصب شده ، پس خداوند تعالى اقرار و اعتراف ايشان را بعجز و ناتوانى از رسيدن به آنچه كه در علم و دانش آنها به آن احاطه ندارد ، مدح كرده و انديشه نكردن آنان را در چيزى كه بحث و گفتگوى از كنه و حقيقت آن را بايشان امر نكرده است رسوخ و استوارى ناميده ( و آنها را راسخين و استواران در علم و دانش خطاب فرموده ، زيرا از حدّ خود تجاوز نكرده و در آنچه كه مأمور نيستند كنه و حقيقت آن را دريابند تعمّق و انديشه نمى كنند ، در قرآن كريم س 3 ى 7 مى فرمايد : هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ مِنْهُ آياتٌ مُحْكَماتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتابِ وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ ، فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تشَابهََ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَ ابْتِغاءَ تأَوْيِلهِِ ، وَ ما يَعْلَمُ تأَوْيِلهَُ إِلَّا اللّهُ وَ الرّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ ، يَقُولُونَ آمَنّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا وَ ما يَذَّكَّرُ إِلّا أُولُوا الْأَلْبابِ يعنى او است خداوندى كه قرآن را بر تو فرستاد كه بعضى از آن ، آيات محكمات و نشانه‌هاى روشن يعنى آياتى است داراى