191 - و من خطبة له عليه السلام الحمد للهّ الفاشي حمده ، و الغالب جنده ، و المتعالي جدهّ . أحمده على نعمه التّؤام ، و آلائه العظام . الّذي عظم حلمه فعفا ، و عدل في كلّ ما قضى ، و علم ما يمضي و ما مضى ، مبتدع الخلائق بعلمه ، و منشئهم بحكمه ، بلا اقتداء و [ لا ] تعليم ، و لا احتذاء لمثال صانع حكيم ، و لا إصابة خطأ ، و لا حضرة ملأ . ( 1 ) و أشهد أنّ محمّدا عبده و رسوله ، ابتعثه و النّاس يضربون في غمرة ، و يموجون في حيرة . قد قادتهم أزمّة الحين ، و استغلقت 191 - [ و از خطبه‌هاى آن حضرت - عليه السّلام - است ] : شكر مر خدا را كه آشكارا و فاش شونده [ است ] حمد او ، و غلبه كننده [ است ] لشكر او ، و بزرگوار و بلند است عظمّت و سلطنت او ، حمد گويم او را بر نعمت هاى او كه بسيار است ، و نعمت ها و عطاهاى [ او كه ] بزرگ [ است ] ، آنك بزرگ است حلم او پس عفو كند از گناه‌كاران ، و راستى كند در همهء آنچه حكم كرد ، و دانست آنچه بگذرد و آنچه بگذشت ، نو آفرينندهء خلق [ است ] به دانش و علم خود ، و ابتدا كنندهء ايشان به حكمت خود ، بى اقتدا به غيرى ، و نه تعليم غيرى ، و نه برابرى كردن [ و اندازه گرفتن ] مر ماننده كردهء صانعى حكيم ، و نه فرا رسيدن خطائى ، و نه به حضرت [ آوردن ] جماعتى از اشراف دانا [ كه مشورت كند با ايشان ] . ( 1 ) و گواهى دهم بدرستى كه محمّد بندهء او است و رسول او ، بفرستاد او را [ و حال آن كه ] مردمان مى رفتند به سرعت در گرداب جهالت ، و اضطراب مى كردند در سرگشتگى ،