روزه عرفه و روز عاشوراء ، شخص در همه اين ايام مختار است اگر خواست روزه بدارد و اگر خواست افطار كند اما روزه اذن : 1 - زن بدون اذن شوهرش روزه مستحبى نگيرد 2 - بنده بدون اذن آقاى خود روزه مستحبى نگيرد 3 - مهمان بدون اذن ميزبان خود روزه مستحبى نگيرد . رسول خدا ( ص ) فرمود هر كس مهمان ديگران است نبايد بدون اذن آنان روزه بدارد . روزه تأديب : 1 - بچه‌ئى كه نزديك ببلوغ رسيده وادارش كنند روزه بگيرد تا ادب شود و عادت كند اين روزه تأديب است و واجب نيست : 2 - كسى كه اول صبح براى بيمارى يا علتى چون حيض مثلا بر حسب وظيفه افطار كرد در ماه رمضان سپس علتش بر طرف شد و توانست روزه باشد بقيه روز را از راه ادب امساك كند ولى واجب نيست . 3 - هر گاه شخص در ماه رمضان صبح مسافر بود و افطار كرد و سپس بخانهء خود رسيد باقى روز را از راه ادب امساك كند ولى واجب نيست ، اما روزهء اباحه در بارهء كسى است كه از روى فراموشى خورده يا نوشيده يا بدون تعمد قى كرده خدا در ماه رمضان اين را برايش مباح كرده و روزه‌اش كافى است و اما روزه در حال مرض و سفر در نزد عامه مورد اختلاف است جمعى گويند بايد روزه داشت و جمعى گويند نبايد روزه داشت و جمعى گويند مخير است خواهد روزه گيرد و خواهد افطار كند ولى ما ميگوئيم در هر دو حال بايد افطار كند و اگر در سفر يا در هر حال مرض روزه گيرد باز هم قضا بر او واجبست زيرا خداى عز و جل ( در سورهء بقره آيه 184 ) فرمايد هر كدام از شما مريض باشد يا در سفر باشد بر او لازمست به همان شماره روزهاى ديگرى روزه گيرد . 3 - در كسى كه پيش از خود در بارهء چهل تن از برادرانش دعا كند سپس در بارهء خود دعا كند - امام ششم ( ع ) فرمود هر كس چهل كس از برادرانش را در دعا بر خود مقدم دارد سپس در بارهء خود دعا كند دعايش در بارهء آنان و در بارهء خودش مستجاب گردد .