اگر مسلمانان جزيرة العرب پس از وفات پيغمبر اكرم ( ص ) ابو بكر را بجاى آن حضرت نميديدند و اين مخالفت مركزى نسبت بعهدنامهء روز غدير بر آن‌ها مشهود نميشد از اسلام بر نميگشتند و مرتد نميشدند و اين همه خون‌هاى عزيز در آغاز نشر اسلام ريخته نميشد بسى جاى تأسف است كه تاريخ نگاران عرب جنگهاى رده را يكى از فضائل برجسته ابو بكر قلمداد ميكنند با اينكه از نظر انصاف پيشوائى بىاساس او سبب اين شورش و خونريزى گرديد در طول خلافت بنى عباس هم از نواحى مختلف بر خلاف اسلام شورشها پديد آمد و خونها ريخته شد و در حقيقت منشأ همه همان زمامدارى افراد نالايق خاندان بنى عباس بود . چون آهنگ قرآن در جهان پيچيد و به همه عالم نويد علم و عدالت داد مردم مانند تشنه‌اى كه سالها در دنبال طلب آب بوده اين مژده آب حيات را با شيرينى بيحدى دريافتند . ولى چون در محيط قرآن مىآمدند ناعدالتى و ناروائى بيش از دوران گذشته آن‌ها موجب رنج و تألم ميگرديد حيران و سراسيمه در جنبش مىآمدند تا جايى كه از خود ميگذشتند و بشورشهاى خونين اقدام ميكردند : آرى دست بيچاره چون بجان نرسد * چاره جز پيرهن دريدن نيست