حنبل گفت : فضايلى كه براى على دست داد براى ديگر اصحاب پيغمبر حاصل نشد . در كتاب اصابه نيز گفته شده است : مناقب على ( ع ) فراوان است تا جايى كه احمد بن حنبل گفت : آنچه دربارهء على نقل شده ، براى هيچ‌يك از صحابه گفته نشده است . وى و ديگران در اين‌باره گفته‌اند : سبب اين نكته فقط دشمنى بنى اميه با آن حضرت است . ازاين‌روى هركس كه چيزى از مناقب على ( ع ) مىدانست آن را ثبت مىكرد و هرگاه كه امويها مىخواستند نام على را از بين ببرند ، يا به تهديد كسانى كه مناقب على ( ع ) را نقل مىكردند ، مىپرداختند ، آنان نيز مناقب و فضايل آن حضرت را در ميان مردم پخش مىكردند . سپس مىافزايد : نسايى ، امتيازات بسيار على از ديگر صحابه را ، همراه با سلسله اسناد آنها كه اكثرا صحيح است جمع‌آورى كرده است . به عقيدهء نگارنده ، سبب اشتهار على ( ع ) در اين باب ، فراوانى مناقب آن حضرت است كه هيچ‌يك از دشمنانش نتوانسته‌اند آنها را مخفى بدارند و اين كرامتى است از جانب خداوند كه على را بدان مخصوص كرده است . خداوند تعالى بسيارى از خوارق عادات را در على ( ع ) به وديعه گذارده كه اين يكى از آنهاست و به همين نكته اشاره دارد آن كسى كه گفته است : چه مىتوانم بگويم دربارهء مردى كه دوستدارانش فضايل او را از بيم آزار دشمنان مخفى مىكرده‌اند و دشمنانش نيز از روى حسد مانع اظهار بزرگواريهاى آن حضرت مىشده‌اند . اما در اين ميان نام او در شرق و غرب عالم گسترده شد . ابن عبد البر در استيعاب به نقل از عامر بن عبد الله بن زبير ، مىگويد : وى پسرى داشت و شنيد كه او به على ناسزا مىگويد . به او گفت : اى پسرم ! مبادا بار ديگر به على ناسزا گويى . بنى مروان شصت سال او را دشنام دادند و خداوند در مقابل براى على جز بلندمرتبگى و پرآوازگى چيزى نيفزود و بدانكه دين چيزى را بنا نكرد تا دنيا آن را ويران كند و دنيا چيزى را بنيان نگذاشت جز آنكه دوباره بازگشت و آن را خراب كرد . ابن ابى الحديد از استاد خود ابو جعفر اسكافى نقل مىكند كه آنچه بر شهرت و انتشار فضايل امير المؤمنين ( ع ) دلالت دارد پيش از ظهور حكومت بنى اميه بوده است . و در زمان حكومت آنان هيچ‌كس جرئت نمىكرده است روايتى را كه از نام على ( ع ) در آن سخن رفته نقل بكند چه برسد به اين‌كه بخواهد فضيلتى از فضايل آن حضرت را روايت كند . اين سخنى است باطل كه اين نويسندگان آن را به عنوان سبب انتشار فضايل على ( ع ) خيال كرده‌اند . ابو جعفر گويد : اين درست است كه بنى اميه از اظهار فضايل على ( ع ) جلوگيرى و گوينده و راوى آن احاديث را مجازات مىكردند . و حتى اگر كسى مىخواست روايتى از على ( ع ) آن هم دربارهء مسايل دينى و نه در مورد فضل او نقل بكند ، جرئت آنكه نام آن