نهج البلاغه به طور مستقل ، گفت‌وگو خواهيم كرد . زهد على ( ع ) اگر نظرى به زهد على بيفكنيم دچار حيرت و واماندگى خواهيم شد . مردى كه سرزمينهايى همچون عراق ، فارس ، حجاز ، يمن و مصر ، البته به جز شام ، در زير حكومت اوست . همچون فقرا لباس خشن دربر مىكند ، غذاى ناگوار مىخورد و مىگويد : اى دنيا ! ديگران را فريب ده . . . او پس از مرگ جز هفتصد درهم از خود به جاى نگذاشت كه آن را براى خريد خدمتكارى براى خانواده‌اش كنار گذاشته بود . اموالى را كه در بيت المال بود تقسيم مىكرد و آن‌گاه دستور مىداد تا آنجا را بروبند . و سپس در همان مكان نماز مىگزارد ، به اين اميد كه آن مكان فرداى قيامت در پيشگاه خداوند شاهد و گواه او باشد . در طول زندگيش هرگز غذاى سيرى نخورد . در زهد به چنان مرتبه‌اى رسيده بود كه دنيا در نظر او كم‌بهاتر از برگ كوچكى در دهان ملخى جلوه مىكرد . چنان كه ابن عباس در موقع حركت به بصره گفت : فرمانروايى بر دنياى اسلام براى او كمتر از كفشى كه بيش از سه درهم نمىارزيد ، بها نداشت . جز آنكه وى مىخواست حقى را اقامه كند و باطلى را از بين ببرد . سخاوت و بخشندگى على ( ع ) او بخشنده‌تر از ابرهاى پرباران بهارى بود و در اين ميدان نيز هماوردى براى او نمىتوان سراغ كرد . شعبى در اين‌باره گفته است : على ( ع ) بخشنده‌ترين مردمان بود . معاويه سرسخت‌ترين دشمن آن حضرت ، نيز گفته بود : اگر على انبارى پر از زر و اتاقى انباشته از كاه مىداشت ، پيش از آنكه كاه را ببخشد ، زر را مىبخشيد . بيت المال را مىرفت ، در آن نماز مىگزارد و مىگفت : اى زرد و اى سپيد ( طلا و نقره ) ! غير از مرا بفريبيد . با آنكه بر همهء امپراطورى اسلامى ، به جز شام ، فرمانروايى داشت ، از خود ميراثى بر جاى نگذاشت . و جز او ، كس ديگرى به مضمون آيهء نجوا « 7 » عمل نكرد . از دسترنج خود هزار بنده را آزاد كرد و هرگز به نيازمندى پاسخ رد نگفت . حسن خلق على ( ع ) اخلاق نيكوى او زبانزد مردمان است . تا آنجا كه دشمنانش كه نتوانسته‌اند بر او خرده‌اى

--> ( 7 ) . آيهء 12 سورهء مجادله . - م .