فصل اول نامهاى قرآن و ريشه‌هاى لغوى آن خداوند چه براى مجموعهء وحى خود و چه براى بخش‌هاى مختلف آن ( مانند سوره‌ها و آيات ) نامهاى جديدى برگزيده كه با نامهائى كه اعراب براى كلام خود به كار مىبردند فرق دارد . 1 انتخاب اين نامها بىضابطه نبوده و ميان اين نامها و ريشه‌هائى كه اين نام‌ها به آن برميگردد رموز و قواعد خاصى مراعات گرديده است . از مجموع اين نام‌ها دو نام شهرت يافته يكى « كتاب » و ديگرى « قرآن » . كتابت عبارت است از يك جا گرد آوردن حروف و تركيب آنها با نگارش و نامگذارى قرآن به « كتاب » بر اين اساس بوده كه قرآن نيز چنين وضعى دارد يعنى به شكل الفاظ و سطور تدوين يافته است . در نامگذارى اين مجموعه با واژهء « قرآن » به اين مطلب نيز اشاره شده كه محتواى اين كتاب در سينه‌ها حفظ خواهد شد ، بدين بيان كه قرآن مصدر « قرائت » است و در عمل قرائت « به ياد آوردن » و استفاده از محفوظات ذهنى وجود دارد و قرآن هم مىبايست در يادها و ذهن‌هاى مسلمين نگاهدارى شود . واقعيت‌هاى خارجى اين مطلب را تأييد كرد و اين وحى الهى كه به زبان عربى روشن و فصيح از ساحت مقدس