با تو اين طمطراق لاف و هوس * تا دم مردنست همره و بس ( 165 ) و جميع گذشتگان زمانهاى ماضى و آيندگان زمان مستقبل چون در يك وقت و يك زمان بمقتضاى " قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ ، لَمَجْمُوعُونَ إِلى مِيقاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ " جمع مىشوند و همچنين جميع كائنات سابق و لاحق چون در يك مكان بمقتضاى " فَإِذا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ " بازداشته مىگردند و چه معنى دارد " يَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ وَ السَّماواتُ وَ بَرَزُوا لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ " تا معلوم گردد آنگاه كه " أُولئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى فَما رَبِحَتْ تِجارَتُهُمْ " چگونه است . زشت نبود روح قدسى منتظر و آنگاه تو * در غرور جاه و مالى همنشين اهرمن " يا بنى آدم ما أدنى همتك و ما أخس نفسك طلبتك فتهرب منى و يطلبك غيرى فتاتيه " . اندر همه عمر من شبى وقت نماز * آمد بر من خيال معشوقه فراز بگشاد زرخ نقاب و مىگفت براز * بارى بنگر كه از كه مىمانى باز ( 166 ) اى جوانمرد نفوس مردمان در ابتداء به هيچ علتى و مرضى مبتلى