( 149 ) و اينست معنى سير سالكان راه حقيقت زيرا كه سالك هر دم نظرش از آئينه‌اى به آئينه ديگر مىافتد تا وقتى كه پى به مقصد حقيقى برد ، و گام در وادى قدس نهد . و صداى " إِنِّي أَنَا رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ " به گوش هوشش رسد . بعد از آن آئينه‌هاى همه بى كار گردند و نعلين كبرى و صغرى هر دو منخلع شوند و بى واسطه با حق مكالمه حقيقى روى دهد . " وَ عَلَّمَكَ ما لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ وَ كانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ عَظِيماً " . بلكه علمش عين گردد و خبرش معاينه گردد كه " ليس الخبر كالمعاينة " . دردى كه بافسانه شنيديم هم از غير * از علم به عين آمد و از گوش باغوش ( 150 ) اينجاست كه كليد " إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ " از حضرت " وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَيْبِ لا يَعْلَمُها إِلَّا هُوَ " بفرستند و قفل بشريت " أَمْ عَلى قُلُوبٍ أَقْفالُها " بر دارند و در خزائن ملكوت " وَ إِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ " . بر روى جان بگشايند و آدمى را بلا مكان عالم ملكوت راه دهند ، " قد تبين لكم حيث لا أين " . ما را بجز اين زمان زمانى دگرست * جز دوزخ و فردوس مكانى دگرست